Wgląd techniczny: szerokopasmowy łączność satelitarna w Ameryce Południowej

Satelitarny internet szerokopasmowy niweluje przepaść cyfrową w Ameryce Południowej – przyspieszenie łączności na obszarach wiejskich w Brazylii, Argentynie i Chile

Odległe obszary Ameryki Południowej, w tym lasy deszczowe Amazonii, płaskowyż Patagonii, wyżyny andyjskie oraz wyspy nadrzeczne, od dawna borykają się ze słabym zasięgiem sieci naziemnych. Trudny teren, rozproszona populacja i niezwykle wysokie koszty prac inżynieryjno-budowlanych sprawiają, że wdrażanie światłowodów i stacji bazowych 5G jest ekonomicznie nieopłacalne dla odizolowanych wiosek, społeczności nadrzecznych, terenów górniczych czy osad rybackich. Tysiące wiejskich szkół, przychodni lekarskich i gospodarstw rolnych pozostaje w białych plamach szerokopasmowego internetu, co spowalnia wdrażanie edukacji zdalnej, telemedycyny, rolniczego e-handlu oraz usług monitoringu IoT.

Brazylia, Argentyna i Chile przyspieszają obecnie realizację krajowych planów rozbudowy sieci szerokopasmowej dla niedostatecznie obsługiwanych regionów wiejskich, przy czym łączność satelitarna staje się kluczowym rozwiązaniem uzupełniającym, wypełniającym luki w zasięgu naziemnym. Projekty internetu satelitarnego wdrożono w setkach odległych szkół w głębi dorzecza Amazonki w Brazylii. Argentyna uruchomiła inicjatywy wiejskiego szerokopasmowego internetu satelitarnego dla społeczności pasterskich w południowej Patagonii, podczas gdy odległe fiordy i południowe obszary dzikiej przyrody w Chile są sukcesywnie podłączane za pomocą terminali satelitarnych. W porównaniu z kosztownymi wykopami pod światłowody na dużych dystansach, instalacja sprzętu satelitarnego zapewnia wyraźną przewagę kosztową na terenach słabo zaludnionych.

W południowoamerykańskich projektach zapewniania dostępu na obszarach wiejskich powszechnie stosuje się dwa równoległe podejścia technologiczne: satelity geostacjonarne o wysokiej przepustowości (GEO HTS) w paśmie Ka oraz konstelacje na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO). Stacjonarne usługi o wysokiej przepustowości są obsługiwane głównie przez satelity GEO HTS. Terminale te, wyposażone w szerokopasmowe konwertery Ka LNB w standardzie WR42 (BJ220) oraz niskoszumowe układy MMIC toru radiowego (RF front-end), utrzymują stabilny odbiór nawet w wilgotnym środowisku lasów deszczowych o intensywnych opadach. Konstelacje niskiej orbity oferują łączność o niskich opóźnieniach dla zastosowań mobilnych, takich jak internet na statkach rybackich czy terenowe misje inspekcyjne. Oba rozwiązania są w pełni kompatybilne z dojrzałym sprzętem VSAT w pasmach C i Ka, co umożliwia operatorom budowę hybrydowych sieci satelitarno-naziemnych bez konieczności wymiany infrastruktury na dużą skalę.

Hybrydowa architektura satelitarno-komórkowa (satelita-5G) dodatkowo optymalizuje długoterminowe koszty operacyjne dla odległych społeczności w Ameryce Południowej. Łącze satelitarne działa jako długodystansowe łącze dosyłowe (backhaul), podczas gdy lokalne sieci 5G lub Wi-Fi rozprowadzają usługi szerokopasmowe po całej wiosce z poziomu pojedynczego terminala satelitarnego. Ta sieć o podwójnym przeznaczeniu zapewnia codzienny dostęp do internetu i może natychmiast przełączyć się w tryb awaryjny podczas powodzi, pożarów lasów czy innych katastrof.

W miarę jak kraje Ameryki Łacińskiej kontynuują liberalizację przepisów dotyczących widma satelitarnego, zapotrzebowanie rynkowe na znormalizowane terminale szerokopasmowe pasma Ka, zintegrowane konwertery LNB z filtrami oraz przenośne stacje VSAT stale rośnie. Wysokowydajne rozwiązania sprzętowe technologii satelitarnej RF doskonale sprawdzają się w projektach wiejskiej infrastruktury szerokopasmowej w Brazylii, Argentynie, Chile i całej Ameryce Południowej, wspierając regionalny postęp na drodze do likwidacji wykluczenia cyfrowego.